چاپار قصه

باران پائیزم

از نفس نخواهم افتاد

تا نتکانم تمام برگ های زرد تو را

بیکار نمی نشینم

تو باید

            وزن بی وزنی شعرهایم باشی

باید

            این سال بهاری داشته باشد

تا برف نیامده چون شی ای مقدس

جای پاهای تو را حفظ خواهم کرد

شاید مسیر برگشت خانه را گم نکنی

شاید این بهار حیاط فکرمان را

                                        آب و جارو کنیم .

سر سری زندگی کردن شبیه سرسره بازی کردن نیست ، شبیه افتادن محکم روی زمینه بعده لیز خوردن سریع از روی سرسره .دردشم بیشتر از کیفشه .

از بس مسیر خاطرات را

                                 رفتم و

                                           برگشتم

پاهایم درد می کنند

اما تو

جای خودت را حفظ کرده ای

کنار شومینه،

با گوشی ات

و داری دنیا را اداره می کنی

                                                        حتی

                                                                   قلب

                                                                             مرا

احساسم

دستان کوچک کودکی است

دراز شده به سویت

بی پاسخ بازمی گردانیشان

خشمم

مشت های خودم می شود کوبیده به دیوار

دیوار سکوت را می شکند

تو

     از اتاق بیرون می روی

من

        بزرگ می شوم

نه تفاله ای در فنجان

نه نشانه ای که یعنی می آیی

فرار می کنم از دری که همیشه باز است

از هفته هایی که ممتد می آیی و می روی

 ومن تو را نمی بینم

این وقتها سرم را گرم گرم کردن

                                          رنگهای سرد پالت می کنم

و نقش می زنم از خنده ای که گرم نیست

از نگاهی که یخ می زند مرا

و این رنگهای گرم را

فرار می کنم

فرار می کنم

و می رسم به کودکی ام

تو ایستاده ای

با نقاشی یک خانه

که قرار است گرم باشد برای تو و من

مشاهده یادداشت خصوصی

در پی دستهایت آمده ام

ـاین ستون های غارت شده ی تخت جمشید ـ

موزه های دنیا را به هم ریختم

همه را دزد خطاب کردم

نبود

نیستند !

خودت بگو

پس چه چیز باید پایه های غرور مرا سست کند

                                                  ـ   در عصر تزلزل بتون ـ

                                                   ***

حالا هر روز صفحات اینترنت را

                                     ورق می زنم

حالا هر روز صفحات اینترنت را

                                    ورق می زنم

اما می دانم

بشر هرگز جایگزینی برای نوازش

                                           نخواهد یافت !!!

دلم غمگینه و ابری ترینه

دلم انگار که پاهاش روی مینه

دو تا دستاش و بالا برده تسلیم

گمونم شک من آخر ،یقینه

سکانس به سکانس زندگی را از برم

تو درد می کشی

بی اینکه هیچ ققنوسی زاییده شود

تو می سوزی

بعد می فهمی

                      قرار بوده نقش ققنوس را شخص دیگری بازی کند

در تیتراژ‌ پایانی حتی از تو نامی برده نمی شود

تو تنها یکی از سیاه لشکرهای داستانی!

دست هایش خون گریه می کرد

مشک که روی خاک افتاد ...