چاپار قصه

آخرای تابستون هم خوشحال بودم هم ناراحت.

نه اینکه چون تابستون تموم شده بودو مدرسه ها شروع ناراحت باشم نه. اتفاقا چون سی شهریور تولدمه آخرای تابستون بهم می چسبید. اما ، اما اون روزا حتی اینم برام مهم نبود مهم اون یه نفری بود که آخر شهریورو روز تولدم فقط یه بهونه می شد که صداشو بشنوم که تولدمو تبریک می گفتو دلتنگی چند روز ندیدنشو از یاد ببرم .

اما ناراحتیمم باز به خاطره اون بود . اینکه دیگه تابستونی نبود که به بهونه ی خونه ی مادربزرگ بشینیم برای دیدن هم نقشه های عجیب غریب بچه گونه بکشیمو کیفشو ببریم.

نمی دونم بگم حیف که گذشت یا چه خوب شد که گذشت!

حالا امسال مهر برام یعنی کار، دانشگاه ،ارشد ،ادبیات وباز رو همه ی اینا دلتنگی ای که انگار ته نداره!

سکوت دلم

                 با پرواز پرنده های آستانت شکست.

دستم که به ضریحت نمی رسد

لااقل دمی

   با احاطه ی دستان مهربانت

   این شکسته را در آغوش گیر،

                                      ای امام رئوف

زیارتت قبول!

من ارشد قبول شدم فقط هنوز ثبت نام نکردم .

دلم می خواد فردا شب که می شینم پشت میز کامپیوتر دستم بره رو این حروف:

ثبت نام انجام شد.

چند روز پیش پدر یکی از دوستام فوت کرد . مرگو دارم از نزدیک لمس می کنم. از نزدیکتر

اومدنش همیشه ترسیدم حالا این روزا بیشتر از همیشه نه برای خودم که برای

اطرافیانم. مرگ خیلی واقعیه و تحمل این واقعیت برام خفه کننده است.

 این روزا تو زندگی عادی گیر کردم و این داره کلافه ام می کنه . هر روز سرکار رفتن برگشتن .

شام خوردن خوابیدن.

دلم هوای بچگی هامو کرده هر روز بیشتر و بیشتر دلتنگ می شم. هرچند هیچی از

گذشته یادم نمی آد. فقط روزمرگی بدجوری دلزدم کرده. بدجوری.

از ارتفاع خیانت بود

                           که تو را دیدم!

دستهات سرو را در آغوش داشت

و خورشید روی انگشتت لانه کرده بود.

وقتی احساس می کردم از حقیرترین دره ها ،

                                                            حقیرترم،

                                                                       تو را دیدم.

غمی کنج ازدحام واژه های سربریده ات،

                                             زانو زده بود.

و چشمهات ...

چشمهات ، انگار تحمل این قتل عام را نداشت

                                          پشت اندوه خنده گم شده بود !

و من

         تو را

                 دیدم ...

باران پائیزم

از نفس نخواهم افتاد

تا نتکانم تمام برگ های زرد تو را

بیکار نمی نشینم

تو باید

            وزن بی وزنی شعرهایم باشی

باید

            این سال بهاری داشته باشد

تا برف نیامده چون شی ای مقدس

جای پاهای تو را حفظ خواهم کرد

شاید مسیر برگشت خانه را گم نکنی

شاید این بهار حیاط فکرمان را

                                        آب و جارو کنیم .

سر سری زندگی کردن شبیه سرسره بازی کردن نیست ، شبیه افتادن محکم روی زمینه بعده لیز خوردن سریع از روی سرسره .دردشم بیشتر از کیفشه .

از بس مسیر خاطرات را

                                 رفتم و

                                           برگشتم

پاهایم درد می کنند

اما تو

جای خودت را حفظ کرده ای

کنار شومینه،

با گوشی ات

و داری دنیا را اداره می کنی

                                                        حتی

                                                                   قلب

                                                                             مرا

احساسم

دستان کوچک کودکی است

دراز شده به سویت

بی پاسخ بازمی گردانیشان

خشمم

مشت های خودم می شود کوبیده به دیوار

دیوار سکوت را می شکند

تو

     از اتاق بیرون می روی

من

        بزرگ می شوم

نه تفاله ای در فنجان

نه نشانه ای که یعنی می آیی

فرار می کنم از دری که همیشه باز است

از هفته هایی که ممتد می آیی و می روی

 ومن تو را نمی بینم

این وقتها سرم را گرم گرم کردن

                                          رنگهای سرد پالت می کنم

و نقش می زنم از خنده ای که گرم نیست

از نگاهی که یخ می زند مرا

و این رنگهای گرم را

فرار می کنم

فرار می کنم

و می رسم به کودکی ام

تو ایستاده ای

با نقاشی یک خانه

که قرار است گرم باشد برای تو و من